Cultivos transxénicos, de Carlos Negro
Úlcera textual
As análises constatan a evidencia dos feitos:
escribo desde os restos dunha cosmovisión agraria.
Por iso o texto me contaxia de materia orgánica,
levanta acta de palabras encistadas nas entrañas.
Mais o poema non quere ser arqueoloxía saudosa,
tampouco pretende unha semántica da melancolía.
Trátase, máis ben, de acotar os perímetros da ausencia,
de indicar o punto exacto onde a perda gangrena a memoria.
-Xusto nos íntimos tecidos onde avanza a necrose,
nos territorios infectados pola desposesión-
Cito: lévedo coallo bosta zorza farelo trigo…
(palabras que portan un virus retroactivo)
Diagnóstico: unha úlcera textual que me desangra.
♦◊♦
